1963
Mijn fundament
Ik ben geboren op 27 augustus 1963, als jongste in een gezin met vijf kinderen. Mijn vader verliet het zonovergoten Sicilië in 1956 om in de mijnen van het Centrum te gaan werken. Hij was toen 24 jaar. Zes maanden later volgde mijn moeder hem. Geen van beiden sprak Frans. Wat een moed! Wat een voorbeeld voor mij.
Mijn familie is mijn fundament. Ze hebben me kracht, loyaliteit en onvoorwaardelijke liefde geleerd.
1969
Mijn studies
Op school leek alles me vanzelf te gaan. In het middelbaar koos ik eerder toevallig voor Latijn-wiskunde, daarna volgde ik een graduaat in informatica omdat ik goed was in wiskunde en korte studies wilde afleggen. Mijn doel was eenvoudig: snel aan het werk gaan en profvoetballer worden.
Mijn ouders hebben zich nooit bemoeid met mijn keuzes. Geen enkele keer. Ze controleerden mijn rapporten niet, maar ik wist dat ze veel van me hielden. Ik was vrij, autonoom en had een groot verantwoordelijkheidsgevoel.
1983
RAAL & Sporting Charleroi
Op achtjarige leeftijd ontdekte ik het voetbal bij de RAAL La Louvière. Al snel werd het meer dan een hobby: ik speelde overal, altijd, met een allesverterende passie. Op mijn negentiende mocht ik meespelen in het eerste elftal in tweede nationale, terwijl ik in mijn laatste jaar informatica zat. Twee totaal verschillende werelden, die ik toch wist te combineren dankzij strikte organisatie en een sterke wilskracht.
1982
Voetbal en Informatica
In 1982 teken ik mijn eerste contract als semiprof bij Sporting Charleroi. Tegelijkertijd begin ik te werken bij SBAI, een bedrijf gespecialiseerd in ziekenhuissoftware. Ik was 20 jaar en combineerde avondtrainingen met een voltijdse job overdag. Vijf jaar lang groei ik in beide werelden: bij SBAI evolueer ik van programmeur tot projectleider, terwijl ik bijna 70 wedstrijden speel in eerste klasse met Sporting.
In 1985 beleven we een historische promotie naar eerste klasse. Het was een intense en veeleisende periode, maar ook enorm vormend. Voetbal leerde me discipline, doorzettingsvermogen en teamwork. Informatica gaf me structuur, logica en precisie. Die twee werelden hebben mij gevormd.
In 1988 stelt de club voor dat ik voltijds profvoetballer zou worden. Het is een kantelmoment. Ik was 25 en nam een beslissing die velen verraste: ik weigerde. Ik koos ervoor om zowel het professionele voetbal als de informatica achter me te laten en een nieuw avontuur te starten, dat van de commerciële wereld.
1990
Commerciële wending en managementcarrière
Op mijn 25ste besluit ik dus een nieuwe richting in te slaan. Ik stop met professioneel voetbal en informatica om commercieel medewerker te worden bij IBS, een internationaal IT-bedrijf. Ik ga aan het werk in Brussel, ver van mijn vertrouwde omgeving, en begin opnieuw onderaan de ladder. Het is een sprong in het onbekende, maar ik word gedreven door de wil om te groeien en mijn comfortzone te verlaten.
Ik blijf nog enkele jaren voetballen, eerst in derde klasse bij la RAAL en daarna in tweede klasse bij Stade Leuven, met als persoonlijk doel om Nederlands te leren. Op mijn 28ste zet ik definitief een punt achter mijn spelerscarrière en start ik uit passie een trainersopleiding.
Datzelfde jaar, in 1990, trouw ik met Patricia, die ik dan al vijf jaar kende. Dit moment brengt ook een nieuwe stabiliteit in mijn leven. Intussen evolueert mijn commerciële carrière snel. Op mijn 30ste word ik Sales Manager en die rol geeft me bredere verantwoordelijkheden en laat me actief bijdragen aan de groei van IBS, zowel in Brussel als in Wallonië.
In 1993 en 1995 wordt onze familie compleet met de geboorte van Céline en Stéphane. Het zijn intense jaren, rijk aan professionele en persoonlijke uitdagingen, maar ze versterken mijn overtuiging: engagement, overdracht en teamgeest staan centraal in alles wat ik doe.
1999
De oprichting van Easi
In 1999 ben ik 35 jaar oud. IBS heeft net een uitzonderlijk jaar achter de rug: het aantal medewerkers steeg van 60 naar 100 en men stelde me voor om algemeen directeur te worden van de Brusselse vestiging. Op papier leek alles perfect, maar diep vanbinnen voelde ik me niet helemaal vervuld. Ik verlangde naar meer vrijheid, meer autonomie. Na tien jaar van loyaliteit en onvoorwaardelijke inzet wilde ik aandeelhouder worden. Maar die piste blijkt onmogelijk.
Dus neem ik een beslissing die velen verraste: ik stap op en laat een directeurspositie achter me. Samen met Christian Castelain richt ik Easi op. Men noemde me gek: gek omdat ik zoveel geld leende, gek omdat ik mijn huis als onderpand gaf, gek omdat ik opnieuw van nul begon. Ik was zelfverzekerd, maar was me ook zeer bewust van het risico. Mijn kinderen waren vijf en drie jaar oud. Die situatie had me kunnen doen twijfelen. Maar ik ging vooruit, zonder achterom te kijken.
Meer dan 25 jaar later is Easi uitgegroeid tot een van de beste bedrijven van België. We zijn met meer dan 650 medewerkers en draaien een omzet van meer dan 100 miljoen euro. Maar wat voor mij het meest telt, zijn de waarden die ons verbinden: engagement, loyaliteit en werkgeluk.
Sinds 2015 worden we erkend als het bedrijf met de gelukkigste medewerkers van België. Bovendien is Easi een participatief bedrijf: meer dan 30% van de medewerkers is aandeelhouder. De directie bestaat uit mensen die hun carrière bij ons zijn begonnen. Daar ben ik bijzonder trots op.
Menselijk model
Bij Easi staat de mens centraal. Maar de belangen van het bedrijf gaan altijd voor op individuele belangen en die duidelijkheid maakt ons performant.
Onze pijlers: Menselijke waarden, Organisatie, Inzet, Delen, Geluk.
Onze waarden: Respect, Gelijkheid, Positivisme, Professionaliteit, Loyaliteit.
Onze ingrediënten voor geluk: Erkenning, Vrijheid, Transparantie, Missie, Liefde.
Een echte leider vormt leiders
Eind 2016 bevond Easi zich op een hoogtepunt. Het bedrijf was erkend, de resultaten waren er, de interne cultuur was sterk. Persoonlijk had ik kunnen genieten van wat ik had opgebouwd. Maar er sloop een routine binnen, en daarmee ook een zekere vermoeidheid. Ik voelde dat mijn rol moest evolueren.
Ik dacht terug aan wat ik op mijn 35ste had meegemaakt: het verlangen naar autonomie dat niet werd ingewilligd. Dat wilde ik mijn eigen medewerkers niet aandoen. Ik wilde hen geven wat ik toen niet kreeg: de vrijheid om te beslissen, te groeien en hun eigen plaats in te nemen.
Dus nam ik opnieuw een moeilijke maar essentiële beslissing: ik stapte uit het directiecomité. Niet om me terug te trekken, maar om plaats te maken. Voor degenen die ik had begeleid, voor degenen die met Easi zijn meegegroeid. Ik geloof dat een echte leider geen volgers vormt, maar leiders. En dat hij de moed moet hebben om zich te laten overstijgen.
Die keuze bevrijdde me van macht, maar bracht ook een leegte met zich mee. Ik wist nog niet wat ik met die vrijgekomen tijd zou doen. Ik wist wel dat ik een krachtig signaal had gegeven, trouw aan mijn waarden: vertrouwen, overdracht, nederigheid.
Het was een moeilijke beslissing, maar ik ben er nog altijd trots op.
2017
De RAAL, een project uit het hart
Na mijn vertrek uit het directiecomité van Easi eind 2016, kwam ik terecht in een nieuwe vrijheid. Een kostbare vrijheid, maar ook een die me uit balans bracht. Ik had nood aan een nieuw project, een nieuwe uitdaging die betekenis had. En toen drong het idee om RAAL La Louvière nieuw leven in te blazen zich als vanzelf op.
Deze club is die van mijn jeugd, waar ik op achtjarige leeftijd het voetbal ontdekte. Ze heeft me gevormd, als mens en als sporter. Maar het ging verder dan nostalgie. Ik zag in RAAL een unieke kans: het Easi-model toepassen in een wereld die daar dringend nood aan heeft. Voetbal wordt vaak beheerst door individualisme, geld en ego. Ik wilde bewijzen dat een ander model mogelijk is.
We lanceerden een tienjarenplan met een duidelijke visie: een participatieve club bouwen, gebaseerd op dezelfde pijlers als Easi: menselijke waarden, organisatie, inzet, delen en geluk. Een club waar medewerkers, spelers, supporters en partners samen vooruitgaan, in een geest van transparantie en gedeelde verantwoordelijkheid.
Ik wilde geen erevoorzitter zijn. Ik wilde betrokken zijn, mijn handen vuil maken en actief bijdragen aan elke stap. Opnieuw van nul beginnen. Dit project is veel meer dan een terugkeer naar het voetbal. Het is een geloofsdaad in het collectief, in mijn geboortestad, in het idee dat je iets groots kunt bouwen door trouw te blijven aan je waarden.
2019
Easi, Onderneming van het Jaar
In 2019 viert Easi zijn 20-jarig bestaan en wint twee prestigieuze prijzen: Onderneming van het Jaar en opnieuw de titel van Best Workplace in België.
Maar deze erkenning gaat verder dan de trofeeën. Het is een symbolisch moment dat samenvalt met mijn overdracht als CEO aan Jean-François Herremans en Thomas Van Eeckhout, twee medewerkers die intern werden opgeleid en perfect het DNA van Easi belichamen. Deze keuze is geen afscheid, maar een voortzetting. Een manier om te bewijzen dat ons model werkt: leiders vormen, hen vertrouwen geven en hen de sleutels in handen geven.
In 2021 verkoop ik 20% van mijn aandelen aan mijn medewerkers, waardoor ik geen meerderheidsaandeelhouder meer ben. Easi is niet langer mijn bedrijf, het is óns bedrijf.
2025
La RAAL in de Pro League en de Easi Arena
Acht jaar na haar heropstart doet RAAL La Louvière het ondenkbare: onze club klimt seizoen na seizoen hogerop, tot we de Pro League bereiken. Twee seizoenen werden onderbroken door Covid, maar we zijn nooit van koers veranderd. De promotie naar eerste klasse valt samen met de inhuldiging van de Easi Arena, een gloednieuw stadion ontworpen door Carré 7, ICM-Wanty en meer dan 180 lokale bedrijven uit Henegouwen.
Dit stadion is meer dan een sportplek. Het is een symbool. Het resultaat van een collectief project, geboren uit een stad en gedragen door haar krachten. Het belichaamt onze visie: een participatief, menselijk en ambitieus voetbal. Voetbal dat verbindt, inspireert en respecteert.
Champions League voor vrouwen
En daar stopt het niet. Ook ons vrouwenteam belichaamt deze ambitie. Na een voorbeeldige opmars staat dit team op het punt om toe te treden tot de Super League, de hoogste klasse van het Belgische vrouwenvoetbal. Maar onze droom reikt verder: binnen vier tot vijf jaar willen we in de Easi Arena de grote Europese clubs van de Champions League voor vrouwen verwelkomen: Juventus, FC Barcelona en vele anderen.
Dit project overstijgt de sport. Het draagt een overtuiging: vrouwenvoetbal verdient dezelfde energie, dezelfde eisen en hetzelfde respect als mannenvoetbal. We schrijven een nieuw hoofdstuk, met passie, met geloof, en altijd met dezelfde pijlers: menselijke waarden, organisatie, inzet, delen en geluk.